De onlangs gepromoveerde Suzan Langenberg levert kritiek op het vermogen van een ondernemingsraad om organisaties van duidelijke kritiek te voorzien. In haar onderzoek naar de paradoxen van de kritiekcultuur komt zij tot de conclusie dat voor commentaar met toegevoegde waarde er een bedrijfscultuur nodig is waar kritiek geven wordt gestimuleerd en gehonoreerd.
Langenberg roept in haar proefschrift leidinggevenden dan ook op kritiek op te merken. ‘Want dat is de paradox die ik tijdens mijn onderzoek altijd in organisaties zag: ze mijden kritiek, maar zoeken het tegelijkertijd ook. Door goed commentaar kun je juist een organisatie omhoog tillen, kun je innoveren. Niet dat het overleven van een bedrijf alleen maar te maken heeft met de manier waarop men met kritiek omgaat, maar het is wel een signaal.'
Kritiek organiseren en institutionaliseren is niet de oplossing, meent promovenda Langenberg. ‘Dan is er altijd wel iets dat daar weer naast ontstaat. Neem een ondernemingsraad: die wordt gekozen, daar moet uit verschillende visies één stem ontstaan, die moet weer aan de algemene normen beantwoorden. Het wordt dus een compromis. En dat roept weer nieuwe kritiek op.
Willemijn Kruijssen |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten